Ein bondestudents beretning

Out of Africa

Wed, 30 Jul 2008 18:25:04 GMT

Saa va turen komt mot slutten (ikkje sjaa ned paa meg pga den klisjefulle overskrifta). Det har vore litt vanskeleg aa faa tak i internett paa ei stund, saa eg skal ta ein rask oppdatering paa den siste veka.

Etter Lamu tok me buss ned til Mombasa og var der i 2 netter. Det var kjekt aa faa sjaa byen, men det var daa�ogsaa det einaste.

Saa sette me oss paa bussen ein gong til. Denne gongen reiste me over grensa til Tanzania. Me endte opp i ein by som heiter Arusha, og ligg nord i landet. Her var me ogsaa to netter. Denne byen er kjent for 3 ting: rettslokala til oppgjeret etter borgarkrigen i Rwanda ligg her; det er eit fint omraade aa gaa tur i; og den er proppfull av folk som vil ha deg med paa sitt hotell, sin safari og sin taxi ("touts" paa engelsk). Det var ein litt stressande ankomst med desse plagarane som moette deg paa bussen, men den gaaturen me hadde gjennom smaa landsbyar og inn eit juv til ein imponerande foss, var verdt det!

Siste stopp paa denne turen var Zanzibar (der me er no). Stonetown er saa eksotisk som folk seier, og strendene er saa fantastiske som dei samme nevner i samme andedrag. Me 3 guttane bur no paa ein feriestad ved stranda som er perfekt for forelska par, saa me kosar oss stort.

Men med 2 dagar igjen av turen (og begge av desse gaar med til reising), er me alle klare for aa reisa heim. Turen har vore spennande, morsom og ein berikelse (ja, me sparar ikkje paa klisjear her som sagt).

Det gledas seg over ein laag sko til aa sjaa alle kjente igjen!

Naivaisha og Lamu

Fri, 18 Jul 2008 10:09:20 GMT

Det gaar litt lenge mellom nettilgangen no, saa egt faar pr�va aa ta ei god oppdatering sidan sist.

Me har altsaa forlatt Nairobi. F�rste stopp paa reisa var Naivaisha halvannan time nordvest for hovudstaden. Byen ligg i rift valley ved ein innsj�. Etter ein irriterande tur med matatu der me blei heftig overprisa (men eg fekk daa kalla ein afrikanar (matatukondukt�ren)�for "rascist" for andre gong, pluss eg fekk slengt inn ein "your mother should be ashamed of you''. Saa det var jo ikkje saa gale at det ikkje var godt for noko), kom me omsider fram til byen. Der tok me f�rste matatu til andre sida av innsj�en der alle overnattingsmoglegheitene er (iallfall dei som er verdt pengane). Ved Naivaisha ligg det ein nasjonalpark som heiter Hell's Gate. Vakkert namn og vakker park. Det som var spesielt her var at me kunne syklla gjennom heile parken. Naar me ville kunne me gaa av syklane og pr�va og komma tett innpaa dyra. Einaste rovdyra her er ein og annan leopard, men dei er sky og jaktar kun om natta. Aa sykla i ein slik park kan anbefalast. Det var veldig deileg aa gjera noko slikt etter kun aa ha vore i Nairobi og k�yrt bil. Det at me fekk klatra opp ein 30-40 m h�g knau, samt den ufatteleg vakre utsikta fraa slutten av sykkelturen, gjorde ikkje ting verre.

Etter to netter i N reiste me til kysten og Lamu. Ein liten digresjon eg vil fortelja om utspelte seg i Naivaisha by. Me hadde teke ein matatu (maatte arbeidarane i denne industrien staa �verst paa Lucifers VIP-liste) til byen, og hadde nok ein gong betalt for mykje. Men etter krangling paa matatuen og ein gryande mob-danning i�Naivaisha by (eg spurte matatukondukt�ren korleis han hadde likt aa faa spesialpris i Norge berre fordi han var kenyanar, og ein fyr me ikkje kjente som�var ein av dei som stod rundt oss br�lte "I wouldn't like it!"), gav han opp og gav oss pengane att. For ein seier!

No er me altsaa i Lamu. Dette er ein by paa UNESCO si verdsarvliste, og er ein by der swahilikulturen er svaert godt bevart. Det er ogsaa svaert faa turistar pga uroen i Kenya nokre maanadar sidan, saa det er veldig spesielt aa vera turist her. Av tinga me har opplevd her,�vil spesielt�ein ting staa�sterkt i minnet. Det er ikkje sol, strand, framand kultur, esel i gatene, kardemommeby, �yer der folk nesten aldri ser turistar og f�lgjer etter deg overalt og gladeleg fortel alt du vil vita gratis eg tenkjer paa (tenkjer du blei misunneleg no ja). Det er m�tet med verdas daarelgaste guide.

Det er litt risikabelt aa proklamera slike ting som sensasjonelle, pga det er vanskeleg aa forklara kor sensasjonelle dei nettopp er utan at ein har faatt med seg stemninga rundt. Men eg pr�ver. Verdas daarlegasdte guide er guide ved museet i Lamu. Me var paa sightseeing i byen og kom innom museet. Straumen var gaatt (noko den gjer her med jamne mellomrom, saa det er litt risikosport aa blogga. Men eg har h�yrt av ho som jobbar her at "we sometimes have a generator", saa det er vel betryggande). Guiden sp�r om han skal visa oss rundt (det strides litt om vedkommandes kj�nn, men eg er temmeleg sikker paa at individet kan staa og tissa. For alle som har sett filmen�"det femte element", kan eg fortelja at han likna paa han brune, eksentriske transen). Me takkar ja, dersom det er gratis. Det er det. Saa kjem det aa begrunna kvifor guiden vaar var verdas daarlegaste, for eg reknar med at den tittelen ikkje er lett aa faa annarkjenning for. Daa me gjekk rundt fortalte han akkurat det som stod paa lappane ved sida av det utstilte (greit nok, tenkjer du. Det maa jo vera eit absoluttkriterie for ein daarleg guide). Han fortsette med aa heile vegen seia "if there had been light you would have seen blablabla". Saa langt standard daarleg. Men det var saa at me verkeleg oppdaga at han kunne gaa heilt til topps i tittelen. Eg ar ikkje�for hardt i�naar eg seier at han ikkje kunne svara paa meir enn eitt av ti sp�rsmaal. Blant desse han ikkje kunne svara paa var bl.a. "naar slutta ein aa arrangera ekteskap her?", "har det vore nokre krigar her?", "naar trakk Portugal seg ut som kolonimakt?" ++ Som om ikkje det var nok, toppa han det med desse to svara: paa eit spm fraa Nikolai (som han spurte for t�ys)�om kva ein gjenstand var (paa plakaten stod det rhino-hide shield, altsaa skjold av nasehornhud), kunne han ikkje svara. Og�klimakset kom daa eg spurte om kva folkeslag som budde her foer Swahilifoket. Svaret hans var "their mothers and fathers". Daa han i tillegg stilte oss testsp�rsmaal fraa ting han hadde sagt ("you, what was the first tribe I told you about?"),�spurte "are you bored" heile vegen og�var like engasjerande som ei kokebok paa tysk, var me ikkje i tvil.�Applaus til deg,�verdas daarlegaste guide. Eg anar ikkje korleis du faar det til, men sug, det gjer du.

Farvel Nairobi

Fri, 11 Jul 2008 13:35:39 GMT

D� var me klare for � forlata Nairobi: byen du ikkje forlet foer den har forandra deg, som Hamsun ville sagt. Me har opplevd ein del dei siste dagane. I g�r for eksempel kom me koeyrande rett etter jobb og stoette p� ei bilulukke. Ei kvinne var svaert d�rleg, og me m�tte vera ambulanse. Ho kom etterkvart til hektene, men det er uvisst korleis det til slutt gjekk sidan ho blei overfoert til eit stoerre sjukehus.

I dag var me med p� eit matprogram for HIV-ramma i ein av dei fattigaste slummane i Nairobi. Det var svaert roerande � sj� desse lutfattige, sjuke kvinnene syngja og dansa ei stund foer dei fekk sin rasjon p� ca 2 l ris, 1 l mais, 1,5 l guleroeter, ein stor neve boennesort, ein stor neve agurk blanda med anna groent, 4 sm� halve graskar, 5 purreloek, ein neve annan purre og chilli til dei som ville ha. Dette skulle halda til 3-4 dagar for ein heil familie (mange hadde over 10 ungar!). Mot slutten av seansen kom ei av kvinnene som allereie hadde f�tt mat tilbake med 3 smykker ho hadde laga til oss. Dette var roerande og me kunne ikkje f�tt sagt nok takk. Og p� vegen heim sprang ungar etter bilen v�r og vinka til oss, dei kvite menne i kvite klede. Lurer p� kva dei tenkjer om oss. Ser dei p� oss bortskjemde bedagelege nordbuarar som kvite englar? DET er ein sjuk tanke som dette oppholdet har laert meg � forst� litt av kor stor denne sjukheita er.

Dette opphaldet har vore svaert laererikt for meg, som sagt. Eg har sett mykje sproeyter; blitt nokonlunde gode til � treffa blod�rer med n�lene; blitt veldig god til � ignorera barnegr�t n�r ein vaksinerer; laert masse infeksjonsmedisin; laert litt swahili. Men viktigast av alt er denne klisjeen: eg har sett ein fattigdom eg har sett p� tv tusen gonger, men aldri har teke inn over meg skikkeleg. No har eg f�tt ein oerliten forst�ing av denne, og det er lite behageleg, men du s� noedvendig og laererikt!

Safari

Tue, 08 Jul 2008 13:47:35 GMT

Tilbake fr� safari. Me var i Masai Mara p� grensa til Tanzania og Serengeti i 2 netter. For ein bondeson og to byguttar var veldig stas � sj� s� mange gjeve og eksotiske dyr. Me overnatta i ein teltleir som hadde bl.a. denne innskripsjonen p� inngangsporten ''[leiren] are not responsible for any injury or death that may occur inside or outside of the camp ''.� Men me hadde heldigvis eit knippe masaiar (folkeslag fr� omr�det) som passa p� oss med pil og boge og varta oss opp veldig bra. D� ein apekatt stal kjeks av oss fekk me f.eks. ein stav som dei brukte � sl� desse jungelrottene med.

Blant hoegdepunkta var heilt klart � foelgja ei holoeve eit stykke til ho brakte oss til mannen sin. For eit dyr! P� tilbakevegen fekk me ogs� sj� ei anna holoeve knasa i seg ein sebra. Ikkje akkurat som � sj� ei ku eta kraftfor med andre ord.

I dag tidleg stod me opp kl 05.45 (eg skriv det i tal for � framheva kor tidleg dette var for meg) for � sj� soloppgangen i nasjonalparken. Dette var meget vakkert og malerisk med sola som titta opp bak eit fjell med grasande sebraar og einslege tre i framgrunnen.

Det var likevel godt � vera tilbake i Nairobi og f� dusja av seg 3 dagar i bil p� stoevete vegar, og � komma seg unna.

No har me 3 dagar igjen av prosjektjobbinga igjen. Etter dette skal me nok ein liten tur inn i landet foer det blir kyst og bading.

Malaria, vaksine og antibiotika

Sat, 05 Jul 2008 11:36:52 GMT

Det har skjedd ting sidan sist. P� klinikkane f�r me gjera mykje! Onsdag stod me for vaksinasjonsprogrammet for spedbarn i Mathare. Me var ikkje s� reint lite stolte av at me gjorde alle injeksjonane, veiinga og nesten alt skrivearbeidet sjoelv med ein labteknikar som forklarte oss kva me skulle gjera samt fungerte som tolk i dei tilfella der mora ikkje kunne engelsk. I tillegg har me laert labarbeid med p�vising av ulike sjukdommar som malaria (det er det MYKJE av her), tyfoidfeber (det er det MYKJE av her), syfilis (ikkje s� hyppig) og andre tilstanar (det er det MYKJE av her). Ellers har det blitt ein del undervisning fr� doktorane om spesielt infeksjonsmedisin. Dei er r�e p� � diagnostisera, sjoelv om me er vel enige oss imellom at antibiotikaen sit litt vel laust.

Apropos antibiotika; i dag blei eg vekka av Danil i titida. Han fortalde om feberopplevingar om natta og hovudpine. Me har sett s�pass mange malariapasientar no at me begge mistenkte dette. Nede p� eit sjukehus blei denne teorien avkrefta med eit laboratoriesvar, s� Danil gjekk for � konsultera doktoren. Han ville leggja Danil inn. Dette fann me noko absurd sidan han ikkje ser sjuk ut, og det heile minnar om eit resultat av den maten me �t med hendene p� ein "pure kenyan" (ein kenyanars ord for � beskriva at det ikkje var kvite der til vanleg) nattklubb dagen foer. Danil sa at han ikkje var interessert i innleggjing og fekk heller utskrive eit arsenal medikament. Blant desse var det sjoelvsagt (trommevirvel) antibiotika. Er det rart det blir resistens?

Vel vel.� Det var vel det viktigaste eg kjem p� i farta. Som eit PS kan det nemnast at i morgon skal me til Masai Mara p� safari.

Brev fr� Kenya

Tue, 01 Jul 2008 14:56:36 GMT

Javel, s� var me i Nairobi. Danil, Nikolai og eg reiste ned her den 26. Juni for � bli med p� Kenyaprosjektet. 5 klinikkar i slummen er drevne av den kenyabaserte Provide International, ein NGO (non-governmental organisation). Me har sett MYKJE. Sidan klinikkane er i slummen, inneber "MYKJE" ein god del elendigheit. For � bruka ein klisje (finn ikkje den streken som skal vera over een. Beklagar): ein kan ikkje forst� ordet "slum" foer ein har sett ein. P� klinikkane har me vore med p� foedsel, manuell opprensk etter spontanabort (utan bedoeving), sett mange med malaria ++

Som sagt har me allereie opplevd mykje. Det er likevel ein ting eg vil skriva litt om. Det skjedde ein av dei foerste dagane.

Etter � ha overnatta f�rste natt, bestemte me oss for � stifta bekjentskap med sentrum. Me tok matatu (minibuss) 48 ned. Det var i sentrum me skulle bli fors�kt svindla. Etter � ha vandra litt rundt, drog den rutinerte opp kartet sitt. "Hello, and welcome to Kenya!" kom det med ein gong fr� nermaste mann. Han spurte om me hadde tid og ville bli med p� kafe. Me lukta tydeleg lunta, men tenkte det ville vera artig, og blei med mannen bare for � h�yra kva triks han hadde. Kort fortalt var han flyktning fr� Zimbabwe. Dette var siste dagen han kunne vera i Kenya, og trengde difor pengar. Han skulle til Norge fordi han kjente ein professor der. Han trengte berre komma seg til Djibouti (eit land i naerheten), s� ville ein organisasjon hjelpa han vidare. D� me spurte om � f� mailen hans slik at me kunne kontakta denne professoren (Han spurte etter v�r foerst) sa han at han ikkje hadde (logisk brist der alts�). D� han (s� klart )spurte etter pengar, sa me� (som delvis sant var) at me ikkje hadde saerleg meir enn til matatuen pga me hadde blitt fr�r�da � ta med meir. Men han kunne f� vekslepengane etter me hadde betalt kaffien. Etter me hadde forlatt mannen, gjekk me eit par meter foer me blei stoppa av ein mann. "I'm from the Kenyan secret service. Do you guys know who the man you were talking to is?" "Fantastisk!" tenkte eg. Mannen skulle sjoelvsagt vera terrorist og me m�tte bli med han. Me nekta sloelvsagt og spurte om me ikkje kunne snakka der det var meir folk. Ein "kollega" av mannen kom. "Do we have to put you in chains?" spurte den foerste. Dette er eg sikker p� at dobla pulsen min. Men me sto p� v�rt. Til slutt sa mann nummer to "I'm gonna give you guys a tip. When you are in Nairobi, watch out!" Med desse orda skiltes me. Eg treng vel ikkje seia at me var kjappe med � ta matatuen heim.

Bak et halleluja

Thu, 21 Jun 2007 14:48:03 GMT

Eksamen e �ve! Beklage at bloggen har vore nere, men d har pigede ein gronn! N� komme vel regne snart itte me har s�de inne i ein lesesal som holde 30 grader, tung loft og 100 svette medisinstudentar. Men d gjer sje s� m�je si Rune og eg sga eiga enten Madeira elle Kroatia evt n�ge aent. Ellers sga eg spela masse final fantasy. Halleluja halleluuuuuja!

Straffesparkkonkurranse er eit onde

Wed, 16 May 2007 08:41:07 GMT

To lag g�r ut p� banen kl 20.40. Det eine laget har p� seg gule draktar. P� stadion ljomar "Oh! When the saints og marching in!" Eg f�r ikkje med meg dette. Eg skundar meg nemleg dotrengd mot Bohemen saman med Marie.

Southampton skal spela 2. kamp i playoff-systemet (sluttspelet der vinnaren av 4 lag rykkar opp) mot Derby. Saints har endt p� 6. plass medan rams endte p� 3. Sistnemnde (for den mindre fotballinteresserte: alts� Derby) ledar 2-1 fr� f�rre kamp p� Saint Mary's Stadium. Southampton m� opp og scora, for � f� angrepssvake Derby opp og fram slik at Saints kan kontra inn seieren.

Bohemen er full av Derbyfans. Eg er den einaste saintssupportaren eg kan sj�. Fleire lokale heltar bakkar meg opp. Marie er ogs� sv�rt engasjert. Eg er nerv�s.

F� minutt etter me kjem st�r det 1-1. Pangstart! Sj�lv om det f�rste m�let er ein fadese av eit redningsfors�k fr� southampton si side: langskot med halvhjerta redningsfors�k. Berre SFC kan sleppa inn slike m�l. Men s� er jo f�rstekeeparen ute med skade ogs�. Men saints har scora siste m�let og ting ser meget lyst ut. SFC m� jo berre scora eitt m�l for � f� ekstra omgangar.

Etter ca 50 min scorar saints igjen og eg let jubelen laus. Halsen f�r trent seg. Endorfinane str�ymer ut og lykkerusen er stor! N� er ekstraomgangar forel�pig i boks. Southampton spelar i tillegg som kongar av Pride Park. For f�rste gong vinn dei ballen p� midtbanen i staden for � tapa han. Dei bruker elegante triks for � lura Derbyforsvaret og smilet sit laust p� munnen min. Skal eg endeleg ha flaks i fotballivet?

S� scorar Derby etter ca 60 min. Eg hadde nettopp sagt til mine bordnaboar at "sk�re sje saints di neste 10 minutt�, sk�re darby". Saints hadde nemleg pressa hardt, men hatt uflaks pp� avsluttningane. Rams si scoring kom p� corner der Leon Best sette ballen i eige m�l p� spektakul�rt vis. Hadde han �vd p� det i eitt �r aleine forran m�l, hadde han ikkje klart det meir enn ein gong. Akkurat denne gongen viste seg � vera i kveld. Eg kjenner meg langt, langt nede. Etter � ha hoppa og skreke som einaste mann ti minutt sidan, h�yrer eg no p� kvitkledde 30-�ringar som reagerer slik eg gjorde den gong. Saints er forel�pig ute av opprykksstriden.

Kampen g�r sin gang. Eg har heldigvis klyppa neglene, s� eg bit i skinnet og fingrane mine i staden. Sidemannen min beroligar meg og hevdar at saints vil vinna 4-2. Eg smiler, men held fram med � bita hud.

S� i 88. minutt skjer det: saints skorar etter eit flott angrep. Eg eksploderer. Stemmen min blir hes. �� s� deiligt!!!!!!

Saints er i f�lgje bortem�lsregelen (er det samnlagd uavgjort, men laget ditt har scort meir p� bortebane, g�r dei vidare) vidare.

N�r fl�yta bles jublar eg. Eg trur SFC har g�tt vidare til playoff-finalen. Skuffelsen er difor enormt stor d� det g�r opp for meg at bortem�lsregelen ikkje gjeld i playoff (som kanskje einaste store sluttspel). Me m� ut i ekstraomgangar. Alle som har sett saints spela, veit at � halda presset oppe er slett ikkje deira beste eigenskap. Dei neste 35 minutta blir skumle.

Ganske rett blir presset fr� Derby st�rre i ekstraomgangane, men stillinga st�r 3-2 til saints (4-4 samanlagd) ut desse. Det er duka for straffekonkurranse. Verdens mest urettferdige og d�rligaste avgjerslemetode nokon gong oppfunne.

Saints vinn myntkastinga og f�r sine supportarar bak m�let. Leon Best, unggutten som scora sj�lvm�l, skal gjera ting godt igjen. Han bommar. Han skyt over og til sida for m�l. Smerte og skam. Derbyskj�gene jublar.

Alle derbyspelarane klarar sakene sine. Indigo Idiakez er SFC sin mann som skal avgjera. Scorar han, m� Derby scora dersom dei skal vinna. Bommar han, vinn rams. Han tek fart. Det regnar i Nord-England. Kamera fokuserer p� fjeset til den gulkledde skyttaren. S� spring han mot ballen. Han skyt. Ballen g�r, g�r, g�r??? over! Derbyfansen hopper i taket. Dei er vidare.

Eg sitt eit par minutt med hovudet i hendene utan � seia noko. Sidemennene mine klappar meg medf�lande p� skuldra. Dei held med V�lerenga, s� dei veit kor bittert livet i 1. divisjon er. Eg ser derbyfansen p� Pride Park storma banen. Supportarane til saints s�rfr� st�r p� tribunen og syng for � visa at dei er bak helgenane sine sj�lv om dei ikkje vinn.

Til slutt reiser eg meg og g�r inn p� do. Der lensar eg meg for den halvliteren sidemannen min kj�pte meg d� saints hadde klart seg til ekstraomgangar. Ute i puben h�yrer eg den fantasilause sangen "Derby, Derby, Derby" . Eg hatar dei. Eg hatar dei sj�lv om eg ikkje veit kven dei er. Sj�lv om eg veit at eg hadde reagert likt, ser fjesa deira stygge ut n�r eg g�r ut. Nei, eg hatar ikkje dei. Eg hatar urettferda som ofte regjerer i forballen. Sj�lvsagt skulle ikkje Davis slept inn detf�rste klumsem�let til Derby. Sj�lvsagt skulle ikkje Best scort sj�lvm�let som sj�lv ein doktorgradinnehavar i fysikk ville undra seg over korleis det var mogleg � scora. Sj�lvsagt, sj�lvsagt skulle saints hatt straffe d� Derbyforsvararen leda ballen ut over d�dlinja med handa i f�rste omgang.

Men slik er fotballen. Og p� ein m�te er det urettferda eg elskar med sporten. Alle kan i teorien vinna. Og neste �r er det Southamptons tur! Eg kjenner det p� meg. Slik dei spelte denne kampen. Me har eit (relativt) stabilt styre, ein stabil �konomi, eit godt lag, unge og lovande spelarar, og ein god manager:

�The future is bright! The future is red and white! Come on you saints!!!!!

Come on you reds!!!!

Sun, 06 May 2007 21:21:43 GMT

� sallan s� deiligt! Viktig viktig viktig med dagens 3-poengar mot puslete, nedrykningsklare Southend. N� er det klart for playoff for mitt h�gt elska lag. Om ikkje s� lenge m�tar me Derby til to playoffkampar f�r det forh�pentlegvis ender med seier p� Wembley mot enten West Brom eller Wolves. Eg h�pe av heile mitt hjarte at saints endeleg skal kunna g� opp til verdas gjevaste liga igjen etter 3 m�rke �r i Gamle-Eriks liga. Eg er fullstendig klar over at det berre er Kjetil, mor, eg og dei 80 andre som var registrerte i SSCS (southampton supporters club of scandinavia) som bryr seg om dette i v�r krok av verda, og at dette innlegget fengar minimalt med folk, men for oss 83 er dette stort! S� gled eder til � sj� eit Wembley pryda i raudt og kvitt! Neste �r skal me ha portsmouyhsteik til middag! Come on you reds!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (utropsteikna er utl�nt med l�yve fr� Maria Flesj� sin blogg)

Spam fr� helvete

Sun, 06 May 2007 12:35:47 GMT

Gamle Erik sendte meg nettopp ein mail der han krevde sjela mi:

"We are pleased to inform you of the result of the just concluded
annual final draws held on the 20th Of March 2007 by Coca-Cola
company
in
conjunction with the British American Tobacco Worldwide Promotion.

Your email was among the 4 Lucky winners who won a lump sum of FIVE
HUNDRED THOUSAND BRITISH POUNDS STERLINGS (�500,000.000 ) each on THE
COCA COLA
COMPANY PROMOTIONS.

...

In other to claim your prize winning, you are required to fill out the
Claims Verification form below and send it to the Fiduciary Agent Of
THE COCA
COLA COMPANY for verification and claim processing

NAME:....................................
AGE:....................................... ���
SEX:......................................
ADDRESS:..............................
EMAIL:....................................
PHONE:.................................
OCCUPATION:.........................
COMPANY:..............................
COUNTRY:..............................
Prize Ref No............................

...

Congratulations once again On Behalf of the staff And Members Of the
COCA COLA COMPANIES and therefore advised you to keep your winning
information
confidential and restrict from third Party to avoid double or false
claims of your winning."

Sj� i n�de til meg som kjenner det late hug i hjarta mitt

Mon, 30 Apr 2007 12:52:28 GMT

N� g�r det hardt f�re seg her p� den gale sida av fjella. Lesinga av faglektyre skal i prinsippet komma inn i sluttspurtsfasen snart. Amnesty har sagt at eg b�r jobba 2 gonger i veka (det er fors�vidt greitt nok. Eg likar folka og v�ret begynner � bli fint). Eg har blitt b�sseansvarleg i medisinstudentane sin humanit�raksjon sitt lokallag i Oslo, og har ansvaret for � skaffa over 500 b�sseb�rarar til innsamlingsveka i september. I IFMSA sitt lokallag i Oslo er eg pr-sjef. I tillegg til dette kjem sosialt samv�r og trening. Og, ja, eg syng faktisk ogs� i kor. Det sl�r meg at eg allereie har blitt ein pamp. Ein slik som kjem til � g� ut av 12. semester med 6 �rs organisasjonserfaring og eit lass med historiar fr� s�re sosiale samankomstar i den stil som florerar p� dette fakultetet.

Eg innser at dette er ein sv�rt internt og d�rleg skrive innlegg, men det for g�. Eg m�tte berre skriva noko for � blidgjera K�re, og dermed unng� at han skjeller ut b�de meg og uskuldige kommentatorar p� bloggen min. K�re er blogguden som m� ofrast til i form av innlegg. Elles blir han vreid og slepp ut alt det fryktelege som berre ein hjerne som har g�tt utan kj�rteikn fr� eigne h�rstr� i eit ti�r kan komma opp med. Lat oss alle bloggsyndarar venda oss i syndforlating til han no (Tore, du treng ikkje. Du endar opp i blogghelvete uansett).

Kj�nnsdeling? Ja, bitte!

Wed, 18 Apr 2007 12:12:34 GMT

Eg har nettopp hatt p�skeferie og derp�f�lgjande guttetur til Berlin og Warszawa. Men dette skal ikkje bloggast, sidan det som foreg�r p� SOT (Sangvinerne on Tour) forblir p� SOT. Difor vil eg bruka innlegget til � diskutera ei sak som ligg mitt hjarta n�rt p� ein utradisjonell m�te. Eg snakkar sj�lvsagt om fellesdass.

Fellesdassar er eit stort, s�rt og un�dvendig vonde. Det er slik eg ser det tre store grunnar til dette:

For det f�rste er det ikkje pissoir p� (dei fleste) av desse romma. Manglar denne n�dvendige fasiliteten n�r ein gutt skal gjera sitt nr 1, hender det ofte at ting hamnar alle andre stadar enn i sk�la. Dette er ikkje fordi me er skitne, ekle, vondsinna eller uerfarne, slike ting skjer berre. For det f�rste er det vanskeleg � styra h�gtrykkspylaren. For det andre kan andre ting som ballongeffekta (forhud klistrar seg til penis) eller erektilt vev forvanska og tilgrisa utspylinga. Personleg er eg ein stolt sitjar, pga dei ovarst�ande tinga, men eg innser at eg er ein minoritet blant mitt eige kj�nn. S� eg trur det vil vera fordelaktig for begge kj�nn � ha eit toalett for kvart kj�nn, evt installera pissoir p� unisexdo. Desse m�, av omsyn til dei meir sjenerte av oss guttar, bli plasserte i eit eige avlukke. Dermed f�r ein ogs� her eit behov for ein viss kj�nnsinndeling.
Det andre argumentet er det sterkaste etter mi meining; nemleg lukt. Tenk deg dette scenariet: Du st�r og ventar i ein dok�. Ut fr� den f�rste ledige doen kjem personen du har eit godt auge til (eller berre ein tilfeldig repressentant for det andre kj�nn). Du g�r inn for � tilfredsstilla dette av dine prim�rbehov. N�r du kjem inn kjenner du ei umiskjenneleg lukt som vitnar om personen du likar si tilfredsstilling av same prim�rbehov; dritlukt p� folkeleg. Synet ditt for personen er n�dt til � bli litt endra, enten du vil det eller ei. Kvar gong du ser denne vil du lett kunna tenkja tilbake p� lukta, og eg synest iallfall at dette ikkje er s�rleg flatterande. For mitt tilfelle ville eit evt f�rsteinntrykk av jenta blitt totalt �ydelagd. Ikkje fordi eg er spesielt overflatisk eller lever i ei imagin�r verd der jenter ikkje drit, men berre fordi det er ein s�r forsvarsmekanisme.
Argumenta ovanfor kan ogs� ovarf�rast til lyd. Dersom ein har fleire do attmed kvarandre som ikkje har god nok lydisolering, kan ein komma i skade til � h�yra andre sine strabasar med � klemma ut ein vrien kabel (eller tvinga ein unge med vasskrekk ned i bassenget for � bruka Danil sin terminologi). Dette trur eg me kan einast om at er ei oppleving b�de gjerningsperson og offer helst vil vera forutan. Argumentet gjeld ogs� for kj�nnsdelte do som ikkje har god nok isolering (dette er dessverre ei sj�lopplevd erfaring der eg var offer. Det var slett ikkje ei fin oppleving)

S� for kj�rleiken, framtidige vennskap og vedlikehaldet av populasjonstalet til landet v�rt si skuld: Ja til kj�nnsdeling av toaletta!

Pent brukt kvinns �nskjast

Wed, 28 Mar 2007 16:16:10 GMT

Sidan det begynner � v�rast og folk begynner � yrast synest eg det passar � komma med eit skriftleg utl�p for ein til n� liten, men stadig akselererande frustrasjon: min mangel p� fast annakj�nna selskap.

Eg har no budd ca eitt halvt �r i syndens hovudstad, og det utan � finna eit kvinns som kan halda meg med selskap slik Vangen ikkje kan, end� han gjer s� godt han kan. For � illustrera urettferdigheita vil eg samanlikna meg med� n�gen av mine medsoldatar p� sevheim.no, i klassen, i vennegjengen og elles:

Vangen - har dama.
Kjetil - har dama
Oddvar - har dama
Tore - har ikkje dama (kanskje ikkje s� merkeligt siden Tore sine sjekketriks f.eks. er � spela serenadar med tromme) i tillegg har han ALLTID eitt eller anna p� gang med ei eller anna.
K�re - har ikkje dama (men han har garantert ein bloggfl�rt med ei viss kvitveis. cybers�tt!)
Far - har dama
Odd - er for liten for � ha dama
Kaveh - har dama (og det trass i han sa dette om den f�rre jenta han pr�vde seg p� "ho er s�t, men ikkje klassisk pen. Meir s�nn komt ut av Tsjernobylulykka p� ein heldig m�te")
Danil - har dama
Jon-Anders - har ikkje dama
Stian - har ikkje dama
Kongen - har dama

Ei overvekt har dama, og kurva stig. Ca halvparten av desse som har dama, har hatt det i mindre enn eitt �r. Med andre ord begynner eg � f� hastverk. Sjekketriks, kontaktannonsar og fanmail mottas med takk.

bill.mrk. h�g, kjekk og snart desperat lege(student)

Heilt magisk

Fri, 09 Mar 2007 16:11:55 GMT

Av og til (les: ofte) blir eg lei av pugg. Aktivatorar, inhibitorar, capping, promotarar, metabolismar og strukturformlar blir mykje i lengda. Tenk s� greit dersom kjemi og annan vitskap hadde blitt bytta ut med magi. D� hadde lesinga blitt mykje enklare!

Eksamensoppg�ve:
Forklar korleis glukoneogenesen og sitronsyresyklusen er avhengig av kvarandre i leveren.
-Svar:Glukoneogenesen startar, samtidig som sitronsyresyklusen stoppar i levaren pga samhandlande magi.

P� doktorkontoret:
Pasienten: Eg har s� vondt i venstre side oppe med brystet.
Dr Berg�y: Det h�yrest for meg ut som du har p�drege deg eit leit tilfelle av svart magi i milten.

�� Per i dag er det berre p� eit felt og berre p� ein stad i verda denne dr�mmesituasjonen er praksis.

Seksualopplysning p� ein ungdomsskule i USA:
Eit barn blir til ved magi ni m�nadar etter ein mann og ei kvinne har blanda tryllest�vet sitt.

Ting som f�r det til � bli varmt - del 1: kollektivtrafikken

Wed, 28 Feb 2007 17:07:14 GMT

Irritasjon er ein underleg ting. Det er små, tilsynelatande harmlause, ting som f.eks. ein urytmisk dryppelyd som kan få kroppen til å reagera som om det var på eit dundrande hifi-anlegg som stod ved sida av deg. Eg må innrømma at eg er av dei som irriterar seg mykje over små og store ting og i mange ulike kvardagskontekstar. Eg vil forsøkja meg på ein irritasjonsserie, der eg vil ta for meg ulike irritasjonsmoment (ein lang bloggpost hadde blitt alltfor lang).

Lat oss starta med kollektivtraffiken. Få ting måler seg med denne djevelens arena når det gjeld irritasjon. Ser me nort frå for seine og for tidlege avgangar er det fortsatt uendeleg mykje ein kan fora sitt kjære raseri med. Det kan vera ein gjeng med sossefjortisar som sit fulle og gapar klokka 19 ein fredagskveld på banen. Eller det kan vera trikkeføraren som finn det for godt å køyra når du har spurta 100 meter og står og trykkjer som ein gall på opnarknappen ein meter på andre sida av glasruta hans. ÅÅÅÅ, slikt får det til å koka inni meg! Men det verste med kollektivtrafikken er.. nei, forresten er det to ting som er på første plass. Det er dei folka som går på før du har gått av. Men kanskje aller verst er dei som står utanfor trikken, bøyar seg ned og febrilsk trykkjer på opneknappen (trikkane har ein knapp på dørene du må trykkja på for at dei skal opna seg både innanfrå og utanfrå) når du står med fingeren på opneknappen inne og er på veg ut. Kvifor gjer dei det? Det ser bare dumt ut! Prøver dei å hjelpe meg? Trur dei ikkje at eg har klart å knekka den uhyre innfløkte koden rundt opneknapp-mysteriet? Gje meg styrke, som eg hatar slike folk!

Dersom du f�rst har tr�kka i salaten b�r du for all del st� i ro!

Wed, 21 Feb 2007 09:48:16 GMT

Her følgjer ei sann historie frå verkelegheita som argumenterer for kvifor ein bør sjå an dei personane ein ber med seg på kino, og iallfall kven ein ber med seg på toalettet. Historia er så tragikomisk at eg ikkje har opplevd maken.

Til min 20. bursdag fekk eg av min kjære nabo og venn Håkon ein tur på kino (pluss tett med godteri). Denne kinoturen tok med på måndag. Då me gjekk for å kjøpa billettane på Vika kino, fortalde Håkon om ein idé han hadde fått til ein god gjerning. Han ville be med ein uteliggjar på kino. Eg syntes ideen var god, og etter me hadde kjøpt billettar, gjekk me i veg for å finna oss ein potensiell person til å invitera.

Me tok banen til Jernbanetorget der me etter erfaring veit at uteliggjartettleiken er størst. Etter lett slentring opp Karl Johan, såg me ein som me var einige om låg i målgruppa vår. Me gjekk bort til vedkommande og inviterte han. Han svara ja, men presiserte at han eigentleg skulle møta ein som skyldte han pengar (for narkotikahandel).

Då det berre var 10 min til filmen begynnte, tok me bussen til kinoen. På turen fekk me vita at den heimlause var heroinavhengig. Han hadde budd i Oslo i 2 år, men var eigentleg frå mine traktar. Ikkje hadde han fått ei krone frå staten på desse åra sidan han ikkje hadde meldt flytting. Pengane fekk han tydelegvis frå narkohandel.

Me gjekk av ved nasjonalteateret og gjekk mot Vika kino. Etter at vår venn hadde helsa og drøst litt med meir eller mindre oppeståande likeskjebna venner, nådde me omsider kinoen i det reklamen var i ferd med begynna. Håkon kjøpte billett. Det var då underteikna kom med det største sjakktrekket eg har gjort i mitt liv (setningen er gjennomsyra av spydig sarkasme mot meg sjølv). På bussen hadde me sett at han hadde ein tablett og to små posar med heroin i neven. Likevel, likevel presterer Øystein å seia følgjande: "Du, eg må på dass eg før kinoen. [vender seg så mot den narkomane] du sga sje du og før filmen bejynne?" Kva gjer du meg? Spørja ein narkoman om han vil på eit av dei beste sprlyteromma i Oslo før han skal på kino. Som om ikkje det var nok spurte eg ein gong til pga manglande respons. LØG! Han blei sjølvsagt med. Eg sa til han på veg ned då eg hadde forstått kor idiot eg hadde vore at "dei greiene du har i hånnå, dei vente du med, sant?". Det lova han. Alt såg likevel ut til å gå bra då han stilla seg opp med pissoiret og gjorde sitt. Eg trudde eg kunne pusta letta ut og gjekk for å vaska hendene då han gjekk mot ein av båsane. "Eg må bare gjer någe", sa han. Forbandet. Eg ba han ikkje bruka lang tid. "E der om 5-10 minutt" var svaret hans.

Eg gjekk opp til Håkon og Jon (som også var med). Då filmen starta hadde det gått ca 5 min. Håkon og eg gjekk ned og spurte korleis det gjekk. Han var ikkje heilt ferdig var svaret. Me gav han billetten under døra og ba vakten sleppa han inn når han kom. Filmen hadde nettopp starta og me sette oss ned i kinosalen.

Då det hadde gått ein halvtime gjekk Håkon for å sjå om han. Då han spurte korleis det gjekk, svara den båsværande mannen at han hadde litt problem med blodåra (dette er fakta).

Å seia at han ikkje kom til kinoen er vel unødvendig. På vegen ut spurte me ein kinovakt om dei hadde sjekka toaletta. Han kunne fortelja at vår venn hadde blitt frakta ut. Han gjekk bra, men klaga over vondt i magen. Litt merkeleg til sinns gjekk me tilbake ein erfaring og to rikare.

� l�ra...

Thu, 08 Feb 2007 12:51:45 GMT

I dag har eg lært mykje. Eg har bl.a. lært at eit ark faktisk er nok til å tørka hendene med, to ullsokkar inni ein sko som ikkje pustar = ekstremt svett og kaldt, Tore kjem ikkje før på lørdag, Sparebank 1 er berre ein bankallianse og ikkje ein samla bank (med all vondskapen det medfører), Lars sin pult er verkeleg ekstremt rotete, Läkerol er mest effektivt mot halsonde, halsonde kan vera villt vondt, og at Storbritannia sin mest berømte veddeløpshest heiter Desert Orchid. Og alt dette før klokka er to.

Sunday, Bloody Sunday

Wed, 07 Feb 2007 17:14:59 GMT

I siste onsdagen i Januar reiste Vangen og eg reiste til Nord-Irland for å besøka någen venner som me hadde truffe i sommar. Tidspunktet valt for reisa var ikkje tilfeldig. Den påfølgjande sundagen var det nemleg 35 års jubileum for Bloody Sunday-markeringa. Kort innføring: Byen dei bur i heiter Derry og ligg heilt nord på øya. Byen er kanskje best kjent for dei fleste nordmenn under namnet Londonderry (eit namn som provoserer dei fleste innbyggjarane som vil vekk frå Storbritannia og slå seg saman med Irland). Byen står i særstilling i forhold til dei fleste andre nord-irske byar sidan dei fleste borgarane i Derry er katolikkar og tilhengjarar av foreining med republikken i sør. Difor har det ofte vore uro der. I Januar 1972 var det ein fredeleg demonstrasjon mot bl.a. dårlege buforhold og ein del andre sosiale sakar. Demonstrasjonen endte tragisk med at 14 sivile blei drepne av spesialstyrkane frå den britiske hæren som hadde blitt sett inn for å halda demonstrasjonen under oppsikt.

Blant dei som blei drepne i 72 var onkelen til Martin, viss syster me budde hjå. Når i tillegg Ann (systera) hadde vore medlem av aktivt medlem av IRA, og ho og to av dei andre syskena hadde blitt truffne av plastikkuler, og huset til foreldrene hadde blitt ramma av ei bilbombe, seier det seg sjølv at me fekk mange spennande historier og kom under overflata på markeringa på ein heilt unik måte. Ting har heller ikkje roa seg heilt i landet, men det er betre enn i 60-70-åra. Då me spurte om det kom til å bli opptøyar fekk me svaret: "No it won't. Probably just some kids throwing stones at the police, but nothing more." Det beste sitatet kom likevel frå Ann då eg spurte ho om det same. Ho foreslo at me kunne gå litt rundt i byen etter marsjen og sjå om me såg någen opptøyer. Så la ho til "Are you a good runner?" Eg svare på at eg er heilt grei. "good" var svaret hennar.

Andre høgdepunkt var bl.a.

Då me fekk fulle irar til å tru at eg var prinsen av Norge (ikkje kronprinsen vel og merka, men hans yngre bror).
Ein lang diskusjon på fleire timar på eit nachspiel mellom to republikktilhengjarar som eigentleg var einige, men som endte med at den eine (ein av våre venner) blei kasta ut av huset til han andre. "I don't wan't to shake yer hand! Get out of me house!"
Då det lokale folkbandet i den mest irske puben i Derry spelte "Whiskey in the Jar" + andre klassiskarar og alle trampa takten og sang med.

Så nokre sluttord: Derry er ein fantastisk by, spenninga mellom nasjonalistane og unionistane er langt frå over, det irske landskapet er akkurat like vakkert som du ser det for deg, irar er like venlege som du har høyrt, men dei har ei ekstremt kort lunte overfor kvarandre når dei er på byen.

If I had the wings of a sparrow, if I had the arse of a crow, I'd fly over Rennes�y and shit on the bastards below

Wed, 31 Jan 2007 14:12:54 GMT

Hehei! Året er (nesten) nytt og eksamen (forhåpentlegvis) unnagjort. Bortsett frå skiftande nervøsitet og lett nørding, har det stort sett vore solskinn i mitt delvis plettfrie sinn. Etter eksamen har eg m.a. jobba litt, vore fadder for dei nye medisinarstudentane samt vore i Nord Irland på besøk.

Fadderveka til medisinstudiet har i det siste fått ein del merksemd i media. Eg var berre med ein av dagane og såg ikkje det som har vore omtala, men eg har fått fortalt av særs sikre kjelder at nrk har feilsitert personar og manipulert fakta til dei gradar. Mitt høgdepunkt med fadderveka var uansett under ein leik der bl.a. ei jente frå kvart lag skulle fri til meg. Sjølv om det i seg sjølv ikkje høyrest feil ut, var det noko som skjedde etterpå som gav meg det største smilet. Prolog: Matias frå Eigersund kjenner mitt anstrengte forhold til Rennesøy. Jenta frå Matias si faddergruppe frir med bl.a. desse orda: "velgjer du meg skal eg bomba Rennesøy for deg." Valget om beste frieri var sjølvsagt lett. Det morosame: Etter leiken kjem ei jente bort til meg, helser og seier følgjande: "Eg er frå Rennesøy. Du er ikkje så høgt i kurs akkurat nå..." Sært, men du så fantastisk.! Ja, eg vil faktisk voldta det ordet.

Bilder til folket

Sat, 16 Dec 2006 00:01:18 GMT

Håper bloggkontoen min har kapasitet til at det kan komma meir. Alle bilda er frå Oslo-epoka av mitt liv.

Bilde ovanfor: Vaskedag. Vangen og eg gjer oss deilige

Bilde ovanfor: Frå første fordomsekskursjon til Furuset og Stovner. Jon-Anders og eg gjer oss harde.

Bilde ovanfor: Vangen med kyssesjuka

Hopp og sprett og tjo og hei!

Sun, 10 Dec 2006 00:07:22 GMT

Ok, kanskje er eg barnsleg, men eg syns dette var særs morsomt! Bare følg linken: http://www.shockabsorber.co.uk/bounceometer/shock.html

Kos deg!

My sweet revenge

Fri, 08 Dec 2006 20:10:22 GMT

Vangen og eg har ein nyinnflytta nabo. Han høyrer på hiphop. Du trur kanskje han høyrer på mp3-spelaren sin. Å neineineineinei. Eller, det gjer han sikkert også, men poenget er at han spelar onnasmusikken sin på stereoanlegget sitt i naboleilegheita. Du trur kanskje at veggane i bygget vårt er lydtette? Å neineineineinei. Det er så lytt her at ein kan høyra to floger ha seg i naborommet. Då trur du sikkert at vår venn, naboen, høyrer på hiphopen sin lågt og tek omsyn til andre som f.eks. sit på do og prøver å lesa noko spennande eller nyttig? Å neineineineinei. Han justerar volumet så høgt at flogene i det andre naborommet vårt blir forstyrra i akten sin. Då trur du sikkert at han kun spelar musikk når det, i teorien, ikkje forstyrrar folk for mykje? Å NEINEINEINEINEI! I går spelte nemleg godeste nabo Steinar drevjemusikken sin frå kvart over ti til kvart over tolv.

Dette haldt den kyssesjuke og slitne Vangen vaken frå førstnemnde til sistnemnde tidspunkt. I mellomtida hadde Vang eit mislukka ta-straumen-raid mot sikringsskapet i gangen. Han valgte feil sikring, og dermed har kvite-neger-Steinar ført til direkte og indirekte liding for høvesvis Vangen og dei i den andre leiligheita som mista straumen (desse hadde i tillegg det høgaste straumforbruket. Kanskje vaska dei klede? Eg er iallfall viss på at det hadde eit dårleg utfall med straumtapet). Uansett er det naboen sin feil!

Dagen etterpå tok Vangen og eg hevn; Vangen for tapt søvn, eg for forstyrring av dofreden (men mest for løye). Me sette opp stereoen til Vangen inn til den tynne gipsveggen på rommet til Lars (medan naboleiligheita var under ut-/innflytting var Lars og eg inne og såg oss om. Den består kun av eit "bad" og eit kjøkken/opphaldsrom/soverom. Ergo sov naboen rett på andre sida). Så vrei me på volumhjulet og hadde oss ein tre kvarters lang ønskekonsert.

Du, for ein god start på dagen!

Hevn er kanskje ikkje heilt bra reint plikt- eller dygdetisk (forferdeleg ord direkte frå ex phil), men du så bra det kan vera utilitaristisk sett!

Nedskriving av tankane mine akkurat no

Mon, 27 Nov 2006 19:46:44 GMT

Kvelden er ung. Vangen og eg har nettopp hatt grandiosa. Det luktar Stikk Innom i hybelen. Eg sit i den slappe godstolen med dataen på fanget og beina på sofaarmlenet. Inne i meg er eg opprektig glad! Ei uskildreleg god, men likevel roleg kjensle. Arctic Monkeys velsignar øyrene mine. Lars kjem att frå do. Han slenger ut ein studentpolitisk drittkommentar og slengjer seg i sofaen. Han har lese ein kommentar av ein studentpolitikar i universitas (universitetet sine studentar si avis) som ligg på dass. Det er kjekt å bu med Lars. Lars er artig. Eg er også glad for at pensumet går greit. Det er deilig. Skal bli godt å levera ex phil-oppgåva denne veka. Vassblemma på handa mi gjer meg ikkje fullt så glad. men den kan eg lett oversjå. iallfall før treningsøkta i morgon. I går såg eg ein film på kino. Taxidermia. Trur det betyr "kom inn i meg" eller noko på ungarsk. Eg visste ikkje det før eg såg han for å seia det sånn. Det er utan tvil den særaste filmen eg har sett. Element som ein mann som sprutar eld med tissen sin, ein mann som er hurtigspisar i det kommunistiske Ungarn og et seg så feit at han ikkje kan bevega seg og som i tillegg slikkar i seg sveitte frå ubarberte kvinnearmholer, og ein man som stoppar ut seg sjølv og faren, som forøvrig er storetaren, tør eg påstå at gjev påstanden min truverdig. Eg veit enno ikkje kva han handla om, berre at han var sær. Særs, særs, særs sær. Iuansitt, eg er glad. Det er det eg er glad for for tida. Eg har ein flott familie, rå venner og eit fantastisk studiemiljø! Fred i verda og ta vare på eder. Takk for kjekke, artige og festlig seriøse kommentarar. Snakkes

Arse Valken

Wed, 22 Nov 2006 20:08:36 GMT

Følgjande melding frå vaktmesteren stod på navnetavla (slik ei med bokstavar på legoklossar) i første etasje i dag: "Til dere som må leke med navn på tavla: la det være! Ønsk dere lego til jul"

Akk så kjekt det er å vera 19 år men 16 i sinnet.

Human flesh!

Fri, 17 Nov 2006 15:59:05 GMT

Eg har no skore i mitt første levande menneske! Dette skjedde på praksisen denne vegå. Praksisdoktoren vår, han som me får vera me på jobb og som forøvrig er frå Jørpeland, sendte oss inn åleine til ein pasient med orda: "eg sga bare ta meg av denne pasienten her. Kan sje dokke bare gå inn og ta ud ei flis av foden t den neste pasienten?" Simen og eg gjekk med på dette.

Då me hadde konsultert pasienten fekk me vita at det var eit glasskår som hadde vore inne i foten til vedkommande i halvannan veke. "E d greit me prøve å henta de ud?" spurte eg. Pasienten samtykka ganske uten å tenkja seg om. "Fine! Vett du om der e skalpell her Simen?" Det var det ikkje, og Simen, snillheita sjølv, gjekk og henta utstyret. Ettersom eg var den einaste av oss som ivra etter menneskekjøt, fekk eg skjera. Utan bedøving sjølvsagt. Den einaste erfaringa eg hadde var ei økt rottedissekering med saks.

Då eg hadde skore eit lite snitt kom eg ned til glasskåret. Dette var ein god del djupare enn me først hadde trudd. Småsvetten meldte seg og eg byrja å vri meg litt på stolen. Kva skulle eg gjera? Eg hadde kutta opp pasienten sin fot utan at eg kunne få ut skåret. Djupare kunne eg ikkje gå. Ikkje utan bedøving. Det ville også bli for flaut å seia at pasienten skulle venta i 10 min på doktoren med eit kutt i foten. Eg pitla litt i såret og fekk opp litt brun gugge, men eg fann ut at det ikkje var forsvarleg å prøva å få skåret opp. Det var fare for at det kunne gå djupare. Dermed såg eg litt fortvila opp på Simen før eg forklarte situasjonen og spurte om det var greit at me venta på doktoren. Oppegåande som pasienten var, ville vedkommande sjølvsagt ikkje takka nei til spørsmålet mitt og invitera meg og skalpellen atter inn under sitt epitelvev. Me venta.

Då doktoren var ferdig med sin pasient, blei pasienten teken med inn i eit anna rom og fekk bedøving. Deretter skar han eit ganske greit kutt i foten til pasienten. Så langt var ting bra. Eg hadde gjort det rette følte eg. Difor blei overraskinga og bekymringa stor då doktoren spurte oss "E du sikker på at du ikkje fekk d opp? Eg ser ingenting her." "Hjelpes! Har eg drede meg ud nå", tenkte eg. Eg svarte at eg var temmeleg sikker på at eg ikkje hadde det, og at me definitivt hadde sett noko der. Simen bekrefta dette. I tillegg hadde eg kjent det med skalpellen. Då 30 sekund hadde gått, doktoren hadde spurt oss 3 fleire gonger om me var 100% sikre på at det var noko der og eg hadde prøvd å gjera meg usynleg 2 gonger, fann han heldigvis glasskåret. Du og du så glad eg var. Eit øyeblikk var eg sikker på at me hadde skore i den stakkars pasienten sin fot forgjeves. Det hadde heller ikkje sett ut som at bedøvingssprøyta var særleg kjekk å ha leikande rundt i foten. Men det gjekk bra og me fekk skrøyt.

Kva lærte den dagen? Skjæring i menneskekjøt er gøy !