Ein bondestudents beretning

Då var me klare for å forlata Nairobi: byen du ikkje forlet foer den har forandra deg, som Hamsun ville sagt. Me har opplevd ein del dei siste dagane. I går for eksempel kom me koeyrande rett etter jobb og stoette på ei bilulukke. Ei kvinne var svaert dårleg, og me måtte vera ambulanse. Ho kom etterkvart til hektene, men det er uvisst korleis det til slutt gjekk sidan ho blei overfoert til eit stoerre sjukehus.

I dag var me med på eit matprogram for HIV-ramma i ein av dei fattigaste slummane i Nairobi. Det var svaert roerande å sjå desse lutfattige, sjuke kvinnene syngja og dansa ei stund foer dei fekk sin rasjon på ca 2 l ris, 1 l mais, 1,5 l guleroeter, ein stor neve boennesort, ein stor neve agurk blanda med anna groent, 4 små halve graskar, 5 purreloek, ein neve annan purre og chilli til dei som ville ha. Dette skulle halda til 3-4 dagar for ein heil familie (mange hadde over 10 ungar!). Mot slutten av seansen kom ei av kvinnene som allereie hadde fått mat tilbake med 3 smykker ho hadde laga til oss. Dette var roerande og me kunne ikkje fått sagt nok takk. Og på  vegen heim sprang ungar etter bilen vår og vinka til oss, dei kvite menne i kvite klede. Lurer på kva dei tenkjer om oss. Ser dei på oss bortskjemde bedagelege nordbuarar som kvite englar? DET er ein sjuk tanke som dette oppholdet har laert meg å forstå litt av kor stor denne sjukheita er.

Dette opphaldet har vore svaert laererikt for meg, som sagt. Eg har sett mykje sproeyter; blitt nokonlunde gode til å treffa blodårer med nålene; blitt veldig god til å ignorera barnegråt når ein vaksinerer; laert masse infeksjonsmedisin; laert litt swahili. Men viktigast av alt er denne klisjeen: eg har sett ein fattigdom eg har sett på  tv tusen gonger, men aldri har teke inn over meg skikkeleg. No har eg fått ein oerliten forståing av denne, og det er lite behageleg, men du så noedvendig og laererikt!