Ein bondestudents beretning

Det har skjedd ting sidan sist. På klinikkane får me gjera mykje! Onsdag stod me for vaksinasjonsprogrammet for spedbarn i Mathare. Me var ikkje så reint lite stolte av at me gjorde alle injeksjonane, veiinga og nesten alt skrivearbeidet sjoelv med ein labteknikar som forklarte oss kva me skulle gjera samt fungerte som tolk i dei tilfella der mora ikkje kunne engelsk. I tillegg har me laert labarbeid med påvising av ulike sjukdommar som malaria (det er det MYKJE av her), tyfoidfeber (det er det MYKJE av her), syfilis (ikkje så hyppig) og andre tilstanar (det er det MYKJE av her). Ellers har det blitt ein del undervisning frå doktorane om spesielt infeksjonsmedisin. Dei er råe på å diagnostisera, sjoelv om me er vel enige oss imellom at antibiotikaen sit litt vel laust.

Apropos antibiotika; i dag blei eg vekka av Danil i titida. Han fortalde om feberopplevingar om natta og hovudpine. Me har sett såpass mange malariapasientar no at me begge mistenkte dette. Nede på eit sjukehus blei denne teorien avkrefta med eit laboratoriesvar, så Danil gjekk for å konsultera doktoren. Han ville leggja Danil inn. Dette fann me noko absurd sidan han ikkje ser sjuk ut, og det heile minnar om eit resultat av den maten me åt med hendene på ein "pure kenyan" (ein kenyanars ord for å beskriva at det ikkje var kvite der til vanleg) nattklubb dagen foer. Danil sa at han ikkje var interessert i innleggjing og fekk heller utskrive eit arsenal medikament. Blant desse var det sjoelvsagt (trommevirvel) antibiotika. Er det rart det blir resistens?

Vel vel.  Det var vel det viktigaste eg kjem på i farta. Som eit PS kan det nemnast at i morgon skal me til Masai Mara på safari.