Ein bondestudents beretning

Det har vore til dei grader gledeleg å ha vore på utveksling i Melbourne! Høgdepunkta har m.a. vore:

• Sushi
• Det å bu i ein millionby men fortsatt treffa kjentfolk på gata
• Alle dei flotte folka eg har fått lov å bli kjent med
• Little Creatures Pale Ale
• Australsk fotball
• Surfing (riktignok ein nedtur at det berre blei med den eine gongen)
• Quiz på "The Moreland Hotel"
• Forstå australsk slang
• Victoriansk arkitektur
• Fottur i Grampians
• Helgetur til Sydney
• Kaffien (eg blir skuffa kvar gong eg får kaffi nå utan "foam art" (mønster i melkeskummet))
• Fitzroy og Collingwood (bydelar)

Sidan ein skal tenkja positivt, vil eg berre nemna ein nedtur med Melbourne (men den er til dei gradar verdt å nemna):

• regn

Her er nokre bilete frå siste del av opphaldet

Melbourne Cup i starten av November er eit prestisjefylt hesteveddeløp

I følgje wikipedia er det " the richest and most prestigious "two-mile" handicap in the world". Kva nå enn det betyr.

Prestisjefylt eller ei, så vann to ekle fyrar gode pengar på eksperttips frå ymse bekjente.

Dette vakre synet er "The Moreland Hotel". Her tilbrakte Ivo, Alex og eg fleire gode torsdagskveldar på deira quiz med laget "Oslo accord"  ("Oslo avtalen". Ganske nerdete tittel, men den hadde humoristisk verdi internt) "Hotel" betyr bar/pub/restaurant.

Dette vakre synet er "Oslo accord" sitt gruppebilete på den siste quizkvelden (iført nyinnkjøpte skjorter for anledninga). Frå venstre: Alex, David, Øystein og Ivo).


Også frå siste quizkveld. Mannen i midten, Greg, var quizmasteren og var inspirasjonskjelda ti skjortene våre. Bartane til Alex og underteikna må unskuldas med at november = "movember" i Australia. Dette betyr at dei beste blant oss gror ein "mo" og får folk til å sponsa seg til inntekt for mannlege helseproblem (dette året var det prostatakreft og depresjon).

Gatebilete frå mitt nabolag. Lygon str er kjent for sine mange italienske restaurantar og ditto matbutikkar.

Rathdowne Village. Her budde me i 5 mnd.

Nok eit bilete frå nabolaget. Desse områda er svært godt bevarte og blei m.a. brukte under innspelinga av serien "The Pacific".

Ein av dei gamle trikkane i Melbourne

St Kilda er ein herleg stad i byen der ein m.a. finn bystranda. Her visast eit konserthus og fornøyelsesparken Luna Park

Melbourne Uni Campus og ein aldri så liten svenske høgre hjørne. Eric blei me kjende med gjennom utvekslingsforeninga.

Emily og meg på campus

John visar med teiknespråk kor hardt me kjører på kolokvien før ein av eksamenane våre. Eksamensperioden var ein del hardare enn det me er vande med heime. Me hadde berre 2 dagar før den første skriftlege eksamenen og hadde i alt 3 skriftlege og 2 stasjonseksamenar (OSCEs).

Mellom eksamenane inviterte me folk over på norsk mat. Ein del av våre venner der nede er vegetarianarar og det skapa litt hovudbry før valget falt på komle. Til forrett hadde me rømmegraut m/spekeskinke for dei som kunne eta slikt. Her ser du desserten (ja, det er brunost oppe til høgre og vestlandslefse til venstre. Foreldrene til Victoria hadde med seg herlegheitane frå Norge då dei besøkte ho).

4 temmeleg nøgde utvekslingsstudentar poserar framføre ROyal Children's hospital etter pediatrien er unnagjort.

Ein dritnøgd gut som nettopp er ferdig med OSCE i gynekologi og obstetrikk og dermed også ferdig med alle eksamenar på utvekslinga. Bygget i bakgrunnen er det flotte RWH (Royal Women's Hospital)



Koala i eit eukalyptustre. Langs Great Ocean Road kryr det av dei. Me reiste ned til hytta til ei venninne, Katie, etter endt eksamen.

John og Katie på ein elvebredd ved Great Ocean Road

Eg kan anbefala Melbourne på det varmaste! Det har riktignok ingen særleg spesielle eller vakre turistattraksjonar, men den osar av liv, kultur og sjarm. Ein må helst vera der over ein litt lengre periode for å lika byen godt. Det er ganske sant det som blir sagt med at "you want to visit Sydney, but live in Melbourne". God mat har den også!

Hei alle saman!

Det er lenge sidan sist oppdatering. Grunnen er rett og slett at tida flyr så fort at eg ikkje får tid. Eg har nettopp hatt besøk av Ingvild i 3 veker. Noko som sjølvsagt var svært gildt. Elles er det mykje å gjera på dagane både på sjukehuset og på fritida. Eg har innsett at tida mi her går sakte men sikkert mot slutten og prøver å bruka så mykje tid eg kan med alle kvalitetsfolka eg har møtt her som eg nå med glede kan vennene mine. Er også usikker på kor hyppig bloggen vil bli oppdatert framover.

Her følgjer uansett litt bildedokumentasjon over kva eg har brukt tida mi på:

Den første road-trippenn vår gjekk til kysten sør-vest for Melbourne

Møt Yara og Pete; vaskeekte australarar og nå mine gode venner. Yara møtte eg på det tidlegare omtalte medisinstudentmøtet i Mexico i 2008.

Andre biltur: Bendigo. Gammal gruveby. Victoria har hatt fleire store gullrush.

Her ser du meg i lekker positur i ei gullgruve i Bendigo

Hyttetur til Romi si hytte i Mansfield: Romi er vaskeekte australar og mi gode venninne.

Valgvake på hytta til Romi. Her ser du ymse kroppsdelar til 4 vaskeekte australarar. 2 av dei er mine gode venner.

Ved Mansfield fant me snø: han i blått heiter Ken. Han er ikkje vaskeekte australar, men han er ein god venn.

Tur nr 3: Grampians. Vakker nasjonalpark i Victoria. Amerikanaren i framgrunnen er min gode ven, Alex.

Det ser ut som om eg og denne vaskeekte australske steinfuglen er gode venner, men me kjenner kvarandre eigentleg ikkje.

Fortsatt Grampians: Alex, John og underteikna visar fram kaffikoppane me lagde sjølv frå bønneboksar.
 


I Grampians lærte me at det fantes spesielle dyr som skikenguruen...

...og kjempekoalaen...

...men det fantes også heilt vanlege keguruar der også.

Sykling langs elva Yarra med sentrum i bakgrunnen og ei blid jødejente, Romi, i framgrunnen.

Gatelangs i Melbourne sentrum

 
Tur nr 4 (nr 5 viss sykkelturen tel): Ballarat. Byen er i lag med Bendigo dei to største gullrushbyane i Victoria.

AFL Grand Finals på storskjerm på Fed Square i Melbourne sentrum

Collingwood vann til slutt grand finals. Her er me på ein stadion der spelarane blir hylla av fansen.

Her blir eg hylla etter å ha slått John i armbak.

 
Besøk av Ingvild.

Ingvild møtte ei eller anna vaskeekte australar frå Home and Away og tykte dette var svært gjevt.

Sydney er ein vakker by.

Håper de har det fint der heime!

Snakkast

På Sundag blei det desidert største årlege idrettsarrangementet i Australia arrangert på ærverdige Melbourne Cricket Ground, eller MCG som dei innfødte seier. Evenementet er cupfinalen, Grand Finals, i australsk fotball. Dette er ein sport som eg verkeleg har falt for! Ved første møte med sporten kan det virka som ein kaotisk blanding av fotball og rugby. Det minner ein del om gælisk fotball (for dei som veit kva det er), og det har blitt spelt landskampar mellom Australia og Irland i ein slags hybrid mellom desse to sportane. Dette skjer i følgje nokre av mine australske vener ikkje lenger pga irane syntest det blei for røft. Skrøne eller ei, det fortel iallfall at australsk fotball er ein hard kontaktsport, og her brukast ikkje noko verneutstyr. Banane er ovale og har 4 stenger i kvar ende. Mål blir scora med føtene, og treff mellom dei to midterste stengene (= goal) gjev 6 poeng, medan treff mellom dei to yttarste gjev 1 poeng.  Footy blir følgd med størst interesse i Victoria, delstaten der Melbourne er hovudstad. Den øverste divisjonen kallast AFL (Australian football league) og heile 10 av 16 lag kjem frå Melbourne og omegn.  

Eg har som sagt blitt ganske fascinert av sporten og har vore på 3 AFL-kampar på MCG og ein kamp der det blei kjempa om opprykk frå den 7. høgaste divisjonen (ikkje på MCG). Dette året var det Collingwood som møtte St. Kilda for å avgjera kven som skulle bli årets meister. Begge lag er frå Melbourne. Collingwood er eit av laga med flest tilhengjarar, men er også det mest forhatte laget i AFL. Dei var storfavorittar til å vinna finalen.

John, Alex (min amerikanske arkitektven) og eg såg kampen på storskjerm på Federation square (= rådhusplassen i Oslo). Ein AFL-kamp varar i 4 omgangar a 20 min. Etter 2 quarters leda Collingwood med dobbelt så mange poeng som St. Kilda, og John starta klaga over at dette kom til å bli nok ein kjedeleg overkøyring. Dei kampane me hadde sett før hadde ofte endt med ganske drøye målforskjellar. Men i dei  2 siste omgangane snudde kampen. Det blei ein svært spennande sisteomgang der laga bytta på å leia. Med 1-2 min igjen av kampen leia Collingwood 68-67 i det St. Kilda brente av ein skudd mot måla til Collingwood. Ballen gjekk rett mot dei midtarste stengene og såg ut til å bli ein 6-poenger. Men sidan ein Collingwoodspelar rakk akkurat å få ei hand på den, blei det kun eitt poeng (reglane seier at dersom motstandarlaget er nær ballen, blir det uansett kunn eitt poeng sjølv om den går gjennom dei to midtarste stengene). Det var det siste som skjedde, og dommaren blåste av på stillinga 68-68. Dette var rart. Me såg på kvarandre. Blir det tilleggstid? Straffekonk? Me prøvde å spørja andre rundt oss, men det virka som om dei fleste var turistar, for dei hadde ikkje peiling. Til slutt var det nokre som fortalde oss at det blir spelt omkamp om ei veke. Dette har tydelegvis berre hendt 2 gonger tidlegare i historien, og sist gong var på 70-talet ein gong. Også den gong var Collingwood involverte.

Den store snakkisen nå dagane derpå er om det er rett at det skal vera omkamp ved uavgjorte kampar. Dersom det blir uavgjort neste kamp også, blir det nemleg spelt overtid slik at det uansett skal bli avgjort. AFL blir skulda for å setja pengane først med å melka supporterane for ein kamp til (billettprisen kjem lett opp i over 1000 NOK. MCG tek 100 000 tilskodarar. God butikk).

Det er visst eit ganske ekstraordinært år eg får oppleva her. Ei 10 år lang tørketid i Victoria har endt dette året, Australia har fått sitt første hung parliament (regjering utan reint fleirtal) sidan 2. verdskrig, og nå dette; uavgjort Grand Final.

Frå kampen Carlton-Essendon på MCG

Det er vanskeleg å vita kva ein skal skriva for å fortelja korleis det er å vera her nede. Korleis skildrar ein kvardag og samtidig gjera det lesverdig? Eg skal gje det eit heiderleg forsøk.

Vekene her nede går rasande fort. Vekedagane går i stor grad med til skule naturlegvis. Måndagane er forelesningsdag. Då er me på RCH (Royal Children's Hospital) frå 0800 til rundt 15-16. Resten av dagane har me ei blanding av ulike smågruppeundervisningar rundt på sjukehuset. Undervisninga er ganske bra og nivået er høgt. Minuset er at me også har ganske mykje og, etter mi meining, unødvendige obligatoriske ting som gjer at ein føler seg litt som ein ungdomsskuleelev ute av stand for å ta ansvar for eiga læring. Me må f.eks. vera med på eit visst antal morgonmøter, visittar og poliklinikkar. Personleg lærer eg ikkje så mykje av dei to førstnemnde, medan sistnemnde gjev meg ganske mykje. I staden for å gjera alle 3 ting obligatorisk synest eg at me kunne valgt sjølv kva me ville brukt tida vår på. Samstundes er mykje av det obligatoriske spreidd ut over dagen slik at det blir halvannan-to timars mellomrom mellom kvar time med obligatorisk undervisning. Resultatet av desse tinga blir at det blir lite tid til lesing og sjølvstudium. Då blir det vidare til at kveldane og til og med helgene må finna seg i å bli brukt til dette. Personleg har eg alltid prøvd å halda helgene lesefrie, men her er det ganske vanskeleg.

Elles speler eg volleyball på tysdagane og spelte fotball på onsdagane (inntil sist veke då sesongen slutta) med universitetsidretten. Torsdagane har eg og nokre nye venner sett av til quiz på ein grell italiensk restaurant/casino med falske italienske husfasadar innandørs og eit tak malt for å forestilla himmelen. I den relativt romslege etesalen er det også ein gigantisk kopi av Colosseum som stikk ut av den eine veggen, samt ein replika av David-statuen inne i eit lysthus. Sidan me førre gong kom på siste plass, vurderer me sterkt å invitera nokre australarar til neste torsdag.

Apropos nye venner, er eg så heldig at eg kjende eit par stk frå eit IFMSA-møte (int medisinstudentorganisasjon) i Mexico i 2008. Desse har igjen innvia meg i sine vennekrinsar. Ein kan seia mykje om facebook, men det fungerer faktisk svært godt når det kjem til å halda kontakt med folk ein ikkje ser på ei lang lang stund. Ein melding for å annonsera min ankomst. Og vips! Etablerte vennenettverk beståande av lokale utan at eg har gjort anna enn å helsa fint og vera generelt sjarmerande. Dette vennenettverket består for det meste av medisinstudentar som studerer ved Monash, eit anna universitet som ligg ein ca 25 min lang biltur utanfor Melbourne sentrum. Sidan dei bur alle i nærleiken av universitetet sitt, ser eg dessverre ikkje så mykje av dei i vekedagane. Bortsett frå desse har eg den nette sum av 3 andre som eg kjenner godt nok til å henga med på fritida. Desse er 1 stk bosninsk-kanader som studerer internasjonal politikk, ein svensk ingeniørstudent og ein amerikasnk arkitekt (ikkje student). Dei to første kjenner eg via MUSEX, som er universitetet si utvekslingsforeining. Amerikanaren blei eg kjend med på det hostellet me budde på dei første nettene etter me hadde kome til byen. For heilheitas skuld: han jobbar her medan den finske kjærasten hans studerer juss ved Melbourne Uni. Mine kollegaar frå medisinstudiet på Melb Uni ser eg ikkje så mykje til på fritida ennå. Dei visar seg å vera litt vanskelegare å lura med seg ut for å bli kjende med dei. Dette kan forhåpentlegvis endra seg når me neste helg skal på innflytningsfest til nokre i klassen i Ballarat (ein "liten" by ein times togtur utanfor Melbourne).

Eg må også innrømma at eg har møtt ein større språkbarriere her enn eg hadde venta. Sjølv om eg tidlegare ansåg meg som ein habil engelktalar og har vore her ei stund, flyt orda verken ut eller inn så lett som eg hadde venta. Det er særdeles irriterande, og gjer slike ting som å referera pasientjournalar (= fortelja i korte trekk kva ein har funne under samtale og undersøkjing av ein pasient) viser seg å vera ei stor utfordring. Forhåpentlegvis betrar språket mitt seg sjølv om eg ikkje merkar det sjølv.

Til slutt kan eg informera dei som liker å godta seg over andres ulukke at eg er blitt fortald at dette er og har vore vinteren med det verste vêret på 10 år.

Kor skal ein starte? Det er ikkje det at Australia, og Melbourne spesielt, er så forskjellig frå Norge, men det er heller det at det er ulikt på måtar du ikkje tenkte at det skulle vera det. Vel, greitt nok har dei venstrekøyring, tøff aksent, millionbyar og vesen som kan drepa deg på under 0,1 sek. Det visste me frå før. Men det er dei meir subtile tinga som ein ikkje heilt får med seg før ein har brukt litt tid her (jajajaja, høyr på han). Eit greitt eksempel er det kulturelle mangfaldet her. Ved første augekast er Melbourne ein upersonleg og litt kjedeleg millionby, men dersom du går litt ut frå hovudgatene i sentrum og inn i smågater, smug eller dei omkransande bydelane, vil du finna det som gjev denne byen særpreg. Dette er ein by der 25% av befolkninga (25%!!) er født utanlands. Endå fleire er annan- og tredjegenerasjonsinnvandrarar. Byen har f.eks. så mange grekarar at kun 4 greske byar kan matcha antallet. I tillegg kryr det av folk med ymse Sør- og austasiatisk herkomst. Melbourne klarer det Oslo slit med. Den klarer å dra ut alt det fine og eksotiske med ein ny kultur og inkorporera det i bydildet sitt samtidig som den let innvandrarane ta det dei vil frå byen sin kultur. Heime virkar det som om "skal du bli ein av oss, må du gjera som oss". Her finns det både Chinatown og Little Italy, utan at folk er mindre melbournian sjølv om dei bur og jobbar her. Dei er berre ein del av denne imponerande smeltedigelen. Nå du spør dei, kan dei seie at dei er kinesiske, medan dei i neste andedrag lurer på korleis eg som nordmann oppfattar "us Aussies". Det er noko anna enn heime der ein ikkje anar korleis ein skal formulera seg når ein er interessert i ein annans etnisitet. Eg forstår at alt sikkert ikkje er like rosenraudt som eg skriv her. Det var nettopp nasjonale val her der "the coalition" gjorde eit meget godt val. Denne består av 2 parti som kan samanliknast med høgre og FRP. Ein av deira kampsaker var "stop the boat people", dvs asylantar som kjem med båtar frå Indonesia. Desse partia gjorde det derimot ikkje spesielt godt i Melbourne, og eg synest eg kan seia at det ikkje er tvil om at haldningane til innvandrarar her er heilt annanleis, på ein positiv måte, enn i Norge.

Sjølvsagt må ein også ta for seg prisforskjellar. Eg veit ikkje koss det er med deg, men uansett kor mykje eg reiser ventar eg at alt skal vera latterleg billeg når eg kjem til eit nytt land. Eg ventar at eg skal kunna putta hendene i lommane med tomlane stikkande ut over lommebremmen på beggje sider, skyta magen fram , retta opp ryggen og gå inn i butikken plystrande på ein lystig melodi. Der fyller eg handlevogna full av dei lekraste varer og slentrar bort til kassen, betaler og klukkar litt for meg sjølv i det eg rekner om til norske kroner frå vertslandets stakkarsleg svake valuta. Slik er det sjølvsagt ikkje. Det er ei lekse eg aldri lærer. Men her vil eg seia at forskjellen på prisnivået er særleg skuffande. Eg betaler meir for bustaden min her enn det eg gjorde i Oslo. Elles er ca prisnivået generelt 5-10% billegare enn i Norge dersom det i det heile er billegare. Australia dyrkar mykje grønsaker og frukt, så det er eitt av unntaka. I tillegg er det å eta ute er merkbart billegare. Ein får eit ganske greitt måltid på restaurant til 60-80 kr. Ser ein vekk frå eitt par slike unntak, er det ikkje mange plassar å spara inn på sine statslånte pengar.

På sjukehuset er det ein del småting som skiljer seg frå det me er vande med. Me studentane får ikkje låna deilige kvite sjukehusklede, men må gå kledd "neat casual" i eigne klede. Dette vil i praksis seia dressko, finbukse og skjorte for oss guttane. Eg hatar det og finn det uhygienisk. Ikkje meir å seia om den saken. Ein annan ting eg finn ein smule uhygienisk er denne fetisjen for vegg-til-vegg-teppe. Det burde vel vera unødvendig å seia at dette ikkje høyrer heime på eit sjukehus? Når dette er sagt, er det mange ting som er ein del betre enn i Norge. Spesielt gjeld dette forholdet legane her har til studentar. Det er svært vanskeleg å setja fingaren på nøyaktig kva som er annanleis, men det er noko med kroppsspråk, haldning og entusiasmen i det dei lærer deg noko som skil seg frå legane i Norge. Sjølv om dei har minst like mykje å gjera som sine norske kollegaar, er det så og seia ingen seier nei dersom du spør om å få presentera anamnesen du har teke på ein pasient for å få tilbakemelding. Dette har eg høyrt også stemmer i andre land frå andre studentar som har studert utanlands. Ordet "universitetssjukehus" skil seg kun frå "sjukehus" for norske legar ved at dei bruker 3 gonger så lang tid på å seia det førstnemnde. Studentar er det kun professorane som har ansvar for. Her virkar det som om alle legane, også turnuslegane, er inneforstått med at me studentar er ein like naturleg del av arbeidsplassen deira som det pasientane er frå. Den engelske ekvivalenten til universitetssjukehus er "teaching hospital". Det er etter mi meining mykje meir forklarande enn vår versjon, og det synest.

Eg veit ikkje kva eg vil oppnå med å lista desse forskjellane. Trass alt er jo det meste likt, men det er jo forskjellane me elsker å dvela ved og difor har me ein tendens til å overdriva dei. Det er jo slik me får gjeve legitimitet til utsagn som "Åh, det eg elskar med *tilfeldig stad i utlandet* er at....". Me får slik lov til å delta aktivt i flotte samtalar i ymse sosiale settingar, og blir både verdensvande, bereiste og spennande pga denne tilsynelatande skarpe observasjonsemna vår. Difor skal du skal ein vera skeptisk når ein høyrer slike utsagn, for det er svært sannsynleg at det den ivrige samtalepartnaren din skal til å seia på ein svært overbevisande måte er ei absolutt sanning i hovudet hans/hennar, men ikkje i verkelegheita. Men alt du kan gjera er å nikka, smila og kanskje ytra eit entusiastisk "Nei, er det sant?". For kven kan dømma oss? Ingen vil vel reisa til eit frammand land for å læra ein ny kultur å kjenna, berre for å returnera og seia at "det er som Norge, berre dobbelt så varmt"

Hallaisar frå Melbourne!

Til dei som ikkje måtte vita det, er eg her på utveksling og tek pediatri og gynekologi/obstetrikk ved University of Melbourne. Me er 3 nordmenn (John, Victoria og eg) og ein partysvenske (Mark) frå UiO som bur i lag i eit 1800-tals viktoriansk hus i eit ex-hipt nabolag som i dag husar for det meste småbarnsfamiliar (ikkje ulikt slik Grünerløkka vil bli om ca 2 år). Huset fekk me etter 4-5 hektiske dagar med visningar og skjemautfyllingar som gav oss ei skrivekrampe frå ein annan verden.

Uansett, sidan me nå har vore her i ganske nøyaktig ein mnd, startar å føla oss rimeleg etablerte og klarer nesten alltid å gå av på rett trikkestopp, er det på tide med ein oppdatering på tinga sin tilstand.

Det kjedeligaste først (dei som ikkje er spesielt interesserte kan hoppa over dette avsnittet): Skulen har teke opp ganske mykje tid til nå. Studiet er delt i 2 der me lærer pediatri dei 9 første vekene og gyn/obst dei neste 9. Dagane er lange med forelesningar frå 0800-1530. Dei varer 1 time per stykk og det er ofte dei går i eitt utan pause. Som i cricket er tepause er sjølvsagt lagt inn i blant. Klassen er delt inn i PBL(problembasert læring)-grupper på 8, som er vidare delt inn i kliniske smågrupper på 4. Desse kliniske smågruppene har eige opplegg resten av veka. For min og partysvensken sin del har dei første vekene bestått i utplassering på avdeling for generell medisin. Me er tilknytta eit medisinsk team, noko som vil seia at me følgjer dei på visitten og kan fråtsa i pasientane deira etterpå for øving på anamnese og undersøkjingsteknikk. I tillegg til dette har me bedside tutes (kliniske smågrupper = ein lege gjev oss undervisning i anamneseopptak og undersøkjingsteknikk på ein pasient på avdelinga), pbl (PBL-gruppa løyser kliniske kasuistikkar/sjukehistoriar saman over 2 sesjonar ila veka) og ymse kurs. Bl.a. hadde me eit ganske artig kurs i korleis ein skal kommunisera med tenåringar (det at ein treng kurs i dette får ein til å tenkja når ein er kun 23 sjølv). Dette blei haldt på ein ungdomsskule med elevar derfrå som hadde drama som eitt av sine fag.

Klassen har gjeve eit ikkje så verst inntrykk til nå. Det er ein del bra folk der me har vore litt med på fritida, men det er også ein grei strebarprosent. På mi firergruppe er det, i tillegg til partysvensken, ein svært likandes kar og ein kar som har meiningar om sjukepleiarar som høyrer heime i ei svunnen tid. Men han er ganske ålreit sånn elles.

Blant dei eg er mest med på fritida er venner eg fekk på eit møte i Mexico med organisasjonen IFMSA for 3 år sidan, samt deira venner. Desse er skikkeleg bra og utruleg gjestfrie folk som eg har ganske mykje til felles med(iallfall når det gjeld syn på sjukepleiarar). Resten av min nåværande sosiale omgangskrins har sitt opphav i MUSEX, foreininga for utvekslingsstudentar. Desse arrangerer massevis av saker, men desse foregår oftast på vekedagar (ekskl fredagar). Sidan me er dei einaste dumme nok til å studera medisin, virkar det til at me er dei einaste som ikkje har fri på onsdag, torsdag og fredag. Det er ein smule frustrerande, men kva er vel søvn i det store bildet? Ein angrer sjeldan på at ein ikkje sov meir enn 6 timar i gj.snitt den veka sjølv om det resulterer i lettare lutande haldning, semiopen munn og tomme, blanke auger over 2 x 5 kg sandsekker på forelesningane og wardrounds/visittar (det skal ikkje meir til for å endra min status presens). Nei, de ein angrar på er det ein ikkje fekk opplevd. Det har John sagt, så det trur eg på. Eg vil bli like vis som han når eg blir stor.

Elles har eg surfa. Eg fekk det ikkje til å passa inn smidig i teksten, så eg måtte berre skriva det for seg. Det var særs, særs gildt, gjevt og stas. Sjølv om magen min måtte tola å bli spylt med 2-3 liter saltvatn og lungene mine ein god halvliter ekstra dei første minutta, fekk eg til å ri nokre bølgjer etterkvart. Då følte eg meg som verdsmeister i alt og det gjekk kanskje litt opp for meg at eg er svinaktig heldig som får lov til noko så fantastisk som å utveksla til Australia.

Have a good one!

To lag går ut på banen kl 20.40. Det eine laget har på seg gule draktar. På stadion ljomar "Oh! When the saints og marching in!" Eg får ikkje med meg dette. Eg skundar meg nemleg dotrengd mot Bohemen saman med Marie.

Southampton skal spela 2. kamp i playoff-systemet (sluttspelet der vinnaren av 4 lag rykkar opp) mot Derby. Saints har endt på 6. plass medan rams endte på 3. Sistnemnde (for den mindre fotballinteresserte: altså Derby) ledar 2-1 frå førre kamp på Saint Mary's Stadium. Southampton må opp og scora, for å få angrepssvake Derby opp og fram slik at Saints kan kontra inn seieren.

Bohemen er full av Derbyfans. Eg er den einaste saintssupportaren eg kan sjå. Fleire lokale heltar bakkar meg opp. Marie er også svært engasjert. Eg er nervøs.

Få minutt etter me kjem står det 1-1. Pangstart! Sjølv om det første målet er ein fadese av eit redningsforsøk frå southampton si side: langskot med halvhjerta redningsforsøk. Berre SFC kan sleppa inn slike mål. Men så er jo førstekeeparen ute med skade også. Men saints har scora siste målet og ting ser meget lyst ut. SFC må jo berre scora eitt mål for å få ekstra omgangar.

Etter ca 50 min scorar saints igjen og eg let jubelen laus. Halsen får trent seg. Endorfinane strøymer ut og lykkerusen er stor! Nå er ekstraomgangar foreløpig i boks. Southampton spelar i tillegg som kongar av Pride Park. For første gong vinn dei ballen på midtbanen i staden for å tapa han. Dei bruker elegante triks for å lura Derbyforsvaret og smilet sit laust på munnen min. Skal eg endeleg ha flaks i fotballivet?

Så scorar Derby etter ca 60 min. Eg hadde nettopp sagt til mine bordnaboar at "skåre sje saints di neste 10 minuttå, skåre darby". Saints hadde nemleg pressa hardt, men hatt uflaks ppå avsluttningane. Rams si scoring kom på corner der Leon Best sette ballen i eige mål på spektakulært vis. Hadde han øvd på det i eitt år aleine forran mål, hadde han ikkje klart det meir enn ein gong. Akkurat denne gongen viste seg å vera i kveld. Eg kjenner meg langt, langt nede. Etter å ha hoppa og skreke som einaste mann ti minutt sidan, høyrer eg no på kvitkledde 30-åringar som reagerer slik eg gjorde den gong. Saints er foreløpig ute av opprykksstriden.

Kampen går sin gang. Eg har heldigvis klyppa neglene, så eg bit i skinnet og fingrane mine i staden. Sidemannen min beroligar meg og hevdar at saints vil vinna 4-2. Eg smiler, men held fram med å bita hud.

Så i 88. minutt skjer det: saints skorar etter eit flott angrep. Eg eksploderer. Stemmen min blir hes. ÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅ så deiligt!!!!!!

Saints er i følgje bortemålsregelen (er det samnlagd uavgjort, men laget ditt har scort meir på bortebane, går dei vidare) vidare.

Når fløyta bles jublar eg. Eg trur SFC har gått vidare til playoff-finalen. Skuffelsen er difor enormt stor då det går opp for meg at bortemålsregelen ikkje gjeld i playoff (som kanskje einaste store sluttspel). Me må ut i ekstraomgangar. Alle som har sett saints spela, veit at å halda presset oppe er slett ikkje deira beste eigenskap. Dei neste 35 minutta blir skumle.

Ganske rett blir presset frå Derby større i ekstraomgangane, men stillinga står 3-2 til saints (4-4 samanlagd) ut desse. Det er duka for straffekonkurranse. Verdens mest urettferdige og dårligaste avgjerslemetode nokon gong oppfunne.

Saints vinn myntkastinga og får sine supportarar bak målet. Leon Best, unggutten som scora sjølvmål, skal gjera ting godt igjen. Han bommar. Han skyt over og til sida for mål. Smerte og skam. Derbyskjøgene jublar.

Alle derbyspelarane klarar sakene sine. Indigo Idiakez er SFC sin mann som skal avgjera. Scorar han, må Derby scora dersom dei skal vinna. Bommar han, vinn rams. Han tek fart. Det regnar i Nord-England. Kamera fokuserer på fjeset til den gulkledde skyttaren. Så spring han mot ballen. Han skyt. Ballen går, går, går??? over! Derbyfansen hopper i taket. Dei er vidare.

Eg sitt eit par minutt med hovudet i hendene utan å seia noko. Sidemennene mine klappar meg medfølande på skuldra. Dei held med Vålerenga, så dei veit kor bittert livet i 1. divisjon er. Eg ser derbyfansen på Pride Park storma banen. Supportarane til saints sørfrå står på tribunen og syng for å visa at dei er bak helgenane sine sjølv om dei ikkje vinn.

Til slutt reiser eg meg og går inn på do. Der lensar eg meg for den halvliteren sidemannen min kjøpte meg då saints hadde klart seg til ekstraomgangar. Ute i puben høyrer eg den fantasilause sangen "Derby, Derby, Derby" . Eg hatar dei. Eg hatar dei sjølv om eg ikkje veit kven dei er. Sjølv om eg veit at eg hadde reagert likt, ser fjesa deira stygge ut når eg går ut. Nei, eg hatar ikkje dei. Eg hatar urettferda som ofte regjerer i forballen. Sjølvsagt skulle ikkje Davis slept inn detførste klumsemålet til Derby. Sjølvsagt skulle ikkje Best scort sjølvmålet som sjølv ein doktorgradinnehavar i fysikk ville undra seg over korleis det var mogleg å scora. Sjølvsagt, sjølvsagt skulle saints hatt straffe då Derbyforsvararen leda ballen ut over dødlinja med handa i første omgang.

Men slik er fotballen. Og på ein måte er det urettferda eg elskar med sporten. Alle kan i teorien vinna. Og neste år er det Southamptons tur! Eg kjenner det på meg. Slik dei spelte denne kampen. Me har eit (relativt) stabilt styre, ein stabil økonomi, eit godt lag, unge og lovande spelarar, og ein god manager:

 The future is bright! The future is red and white! Come on you saints!!!!!